LinguaMania- Lingvomanio

Ĉi-vendrede en la Ashmolean Muzeo okazis aparta evento en la vesperprograma vico Vivanta Vendredo: Linguamania- lingvomanio, por veki en ni la internan lingviston. Estis evento de la muzeo kunlabore kun la universitato, invito ne nur por fakuloj, sed por la tuta familio. Atentigitaj estis multaj facetoj de lingva evoluado kaj uzado, persona kaj tutmonda. Grava fokuso estis ankaŭ multlingveco. Ŝajnas, ke Oksfordo aparte elstaras pro sia diversa loĝantaro. Lernejoj ekzistas ĉi tie kun preskaŭ 30 parolataj lingvoj. 

Montriĝis ligiloj inter lingvaj fenomenoj kaj ekspoziciaĵoj de la muzeo, kiel ekz la kopio de la fama trilingva Rosetta- ŝtono.

Teatrogrupo en la muzeo / Foto de Dobrochna Futro

 Kreemo estis la ĉefa fokuso de la temo. Do ne mirigas, ke la vizitantaro estis instigita partopreni en diversaj kreemaj agadoj, kiel ekz lingvolernado,-kreado aŭ serĉado de lingvaj ligiloj en la muzeo mem. La tuta konstruaĵo estis plenŝtopitaj per interesitaj homoj kaj teatraj kaj muzikaj artistoj, volontuloj kaj fakuloj. Aŭdeblas estis la latina en teatraĵo de studenta grupo, kiuj kun siaj blankaj antikvaj kostumoj bone kongruis al la romaj figuroj ekspoziciataj.

Ie estis provita en komuna peno kraki hieroglifan kodon de malaljuna Egiptio. Alialoke oni povis skribi sian nomon en la inventita fantazia lingvo de Tolkin, aŭ mem verki poemojn instigita de la persa poeto Rumi.
Bedaŭrinde mi ne povis trovi iun ligilon al Esperanton. Sed poste mi aŭdis, ke parto de Harry Potter and the Rosetta Stone estis tradukita en multajn lingvojn, kaj inter ili troviĝis ankaŭ Esperanto.

Ho ve Zulajka ! Amrakonto el Oksfordo

Eble kiam vi restis kelke da tempo ekster Oksfordo, en alia granda urbo, vi denove rimarkas la apartajn trajtojn de nia urbo, plenigitaj per ĉiam gajegaj junuloj kaj ekscititaj, bone nutritaj studentoj. Etoso iom kiel daŭra sunbrilo. Ne mirigas, ke Oksfordo nuntempe kun preskaŭ 25 procento da studentoj en la loĝantaro estas ege alloga. Kaj tio jam de jarcentoj !

Reveninte al libro, kiu majstre satirece priskribas tiujn trajtojn, mi pli atente observas tiun ĉi lokon. Temas pri Zulajka Dobson, moderna klasikaĵo de Max Beerbohm (1872-1956), verkita antaŭ iom plu ol cent jaroj. Li mem iam studis en Oksfordo, sed neniam diplomiĝis. El propraj spertoj li bone konis la bakalaŭran vivon, kvankam li tiam estis pli okupita kun verki artikolojn kaj designi karikaturojn. Kaj li prefere kultivis sian dandan personecon. Tio ankaŭ reflektas en lia mojosa karikatureca rakonto, kies ĉefrolulo estas iu snoba Duke of Dorset.

Oksfordo antaŭ cent jaroj estis preskaŭ tute dominita je viraj studentoj, kaj en la kolegioj instruis seriozaj profesoroj. En tiu vira mondo unu tagon eniĝas ĉarma aminda virino- Zulajka, vera Femme fatale, la nepino de grava profesoro en fiktiva Kolegio Judaso.
Jen la katastrofo komenciĝas. Kompreneble nia heroo estas la unua, kiun trafas la sagon de amoro. Lin, kiu estis ĝisdate tro malvarma aŭ tro snoba por enamiĝi. Kaj la ama vundo doloregas. Li estas nur la unua en vico de aliaj studentoj, kiuj ne povas eskapi la magion de Zulajka. Dramatece la agado elvolviĝas, vortriĉece kaj komike pritraktata, kun sufiĉa historia kompreno de la tiama tempo ĝis fine ĉio gvidas al tragika sorto, ne nur de la Duko, sed ankaŭ de ĉiuj bakalaŭrantoj.  Ili sekvas sian rolmodelon, dronante sin en la rivero je la granda somera remia konkurso. Zulajka mem momente iom konfuzita forlasos la urbon- ho ve, celante Kembriĝon...

                                    Waiting for the Cox, 1906, in Oxford, by Andrew Lang

Hodiaŭ la libro de Beerbohm estas taksata kiel unu el la plej bonaj anglaj verkaĵoj. Li vere kaptis apartan spiriton de nia universitata urbo, kiuj kompreneble multe ŝanĝiĝis ekde tiam.

Li skribis:

 "Mi mem prefere vidus la tutan restaĵon de Anglio profundiĝi en la maron ol, ke mi dezirus Oksfordon ekloĝita sur pli sana alteco. Ĉar nenio ekzistas en Anglio komparebla kun tio, kio loĝaĉas en la vaporoj kaj marĉoj, kaj en la ombroj de tiu ĉi turoj, la mistera kaj malĉifrebla spirito, la spirito de Oksfordo. Oksfordo !"

Happy New Year - Feliĉan Novan Jaron !

Naskiĝtago de Zamenhof

Ni festas la 157-an naskiĝtagon de la inicianto de nia kara lingvo Esperanto !

Sanktaj klaŭsoj kurantaj

Almenaŭ 2200 kurantaj Sanktaj klaŭsoj je la dimanĉo matene estis tre feliĉa pri la vetero. Ankoraŭ la tutan tagon antaŭe pli-malpli pluvis. Ĉar en Britio la vetero estas preskaŭ ne prediktebla, ili estis surprizitaj, kiam jam frue la suno aperis por la planita amsa evento en la urbocentro. Jam de kelkaj jaroj miloj da homoj renkontiĝas por kuri plenvestite en ruĝblankaj kostumoj por bona kaŭzo. Estas iniciato de la Helen & Douglas House, oksforda karitata organizo, kiu prizorgas serioze malsanajn infanojn kaj junulojn en siaj lastaj vivjaroj. Tiu, nun jam tradicia kurado (10-a jubileo) estas ege ŝatata ŝanco por fari ion bonan por aliaj homoj kaj aliflanke ankaŭ por si mem. La partoprenantoj finance kontribuas al la subteno de hospico. Kaj estas tre majosa afero kuri en granda gaja komunumo. Efektive estas familia evento, kaj eĉ malgrandaj infanoj povas atingi la celon post kiam ili kompletis tri kaj duonon da kilometroj.

Aĉetu, aĉetu, aĉetu !

Nu, la konstruado rapidegas- mi devas ion skribi pri la nova butikcentro antaŭ ol ĝi estos plenkonstruita. Malantaŭ la facado sube en la bildo troviĝas granda konstruada areo, la plej granda konstrua loko en nia regiono. Estos centro en la centro tiu nova afero. Efektive ne estas tutnova, jam en la sepdekaj jaroj malfermis tie granda moderna butikcentro. Dum la jaroj ĝi estis eluzita, kaj laŭ la konata kapitalisma slogano "Kresku aŭ cedu" la nova estos grandega. Jam kelkaj homoj timas, ke ĝi altiros tro da potencialaj klientoj, kiuj kutime butikumadas en plej malgrandaj vendejoj urbcentre.
La reevoluado de tiu loko komenciĝis pasintjare kaj finiĝos je la fino de la venonta jaro. Pli ol 100 vendejoj tiam troviĝos tie, ekz grandaj famuloj, kiel Hugo Boss, Tedd Baker aŭ Calvin Klein. Estos ankaŭ 25 restoracioj kaj kafejoj; kinejo kaj sur la tegmento teraso kun vido al la famaj oksfordaj spajroj.
Kalkulitaj por tiu entrepreno estas entute 440 milionoj da britaj pundoj.

Forpasis Kate Hall

Hieraŭ matene forpasis mia kara amikino Kate Hall en hejmo por olduloj en Stone-Aylesbury, vilaĝo en Oxfordshire. De ŝia nevino mi eksciis, ke Kate forpasis pace dormante en sia lito.
Ankoraŭ je la pasinta semajnfino mi estis ĉe ŝi. Kate jam ne plu povis forlasi la liton kaj paroli. La komunikado inter ni estis skribe kaj poste ŝi jam estis tro laca, do mi plejparte sidis ĉe la litoflanko.

La nomo de la blogo ja estas oxfordesperanto, do me devas skribi pri Kate, ĉar sen ŝi mia blogado neniam okazis.
Kate mi renkontis antaŭ 7 jaroj, kiam mi interesiĝis pri la internacia lingvo. La kontakton organizis Marjorie Boulton, la alia nura esperantisto en Oksfordo. Marjorie tiutempe mem ne tre bonfartis, do mi plejparte renkontiĝis kun Kate. Mi jam eklernis Esperanton per la interreta platformo LERNU, tamen niaj semajnaj renkontiĝoj fariĝis tre fruktodonaj kaj multege helpis min kompreni Esperanton kaj kies historion.

Iam Kate laboris kiel profesoro, instruinta la francan literaturon. Ŝi estis la plej perfekta intruisto imagebla. Kiam ni renkontiĝis ŝi ja estis pli ol okdek. Preskaŭ neniam ŝi enlasis en nia Esperanto-konversacio la anglan, kaj eĉ jam loĝanta en hejmo por olduloj, Kate insistis, ke mi vizitante ŝin ĉiam kunprenu novan Esperanto-artikolon, kiun ni kune priparolu. Mi lernis multe de ŝi, kaj ne nur koncerne la lingvon. Kiel ĉe ĉiuj bonaj instruistoj oni lernas de la sinteno kaj karaktero de la instruisto ege multe, kaj ofte tiu influo havas vivlongan rezulton. Kate estis vera sinjorino, kiu nur hezite parolis pri si mem kaj kiam aliaj homoj estis rigarditaj, nur pozitivajn aferojn ŝi esprimis. Kompreneble Kate ege ŝatis librojn kaj ŝi donis multajn valorajn ideojn por mia legado kaj niaj diskutoj.

Malpli konata ol ŝia kontribo en la kampo de la franca lingvo, por kiu ŝi ricevis medalon de la franca registaro, kaj ŝia kontribuo en la Esperanta komunumo estas ŝiaj poemoj en la angla.

Jen unu el miaj plej favoraj:


For an Art Class

Those whose hands obey their mind
Make shapes to show me what they find.
I whose mind works with words
Send messages like flying birds,
Birds with breasts and crests of fire,
Not to order, not to bind,
Only in hope they may inspire
Those whose hands obey their mind.

Kion vi posedis, vi scias, se vi perdis ĝin ! Tiel vere, mi pensis en la lastaj tagoj. Tamen Kate jam estas vojaĝanta al novaj regionoj, espereble plej agrablaj...